
Mijn eerste stunt in de states...
Donderdag moest ik mijn ziekteverzekering en andere zaken in orde brengen dus nogal grote afstanden doen, Chris had ooit gezegd dat ik haar auto mocht nemen, vandaar dat ik haar auto gebruikte om deze dingen te doen. Tegen een uur of 3 kom ik aan op de unief en parkeer ik haar auto op een plaats waar ik denk dat ik mag parkeren!
's Avonds komt Iñigo (een Spanjaard van Madrid die ik vorig jaar heb leren kennen) vragen of ik zin heb om eentje mee te gaan drinken, zie ik wel zitten dus we zijn weg. Tegen een uur of negen verlaten we de zaak en wandelen terug richting labo, Iñigo gaat nog een beetje werken en ik ga naar de parking om naar huis te rijden.
Aangekomen op de parking begin ik te zoeken naar de auto van Chris, ik zie hem niet ... zoek nog eens heel de parking af, nog steeds niet ... ik denk dat ik zeker 10 keer heel de parking heb afgezocht: niks!
Ga terug naar het labo om te vragen of Iñigo me 'thuis' kan afzetten, hij vraagt wat er gebeurd is en ik vertel hem dat ik denk dat ze de auto hebben weggesleept (ben er ondertussen achter gekomen dat ik op een privé parking stond en dus niet op de universiteits parking!).
Zijn antwoord is: dat kan niet, ze gaan je niet wegslepen na een dag. We gaan samen terug naar de parking en zoeken nog eens een keer of 10 de parking af, niks te zien, ik ben er vast van overtuigt dat ik de auto gewoon vooruit geparkeerd heb! Na een half uur besluiten we dat het geen zin heeft om nog verder te zoeken, Iñigo stelt voor om naar de politie te gaan en het te melden. Ik vertel Iñigo dat ik dat niet zo een sterk plan vind aangezien het eerste dat ze gaan vragen gaat zijn: wat voor een auto is het ... en het enige dat ik daarop kan zeggen is: ik denk dat het een bruinachtige auto is, zo een Amerikaans model!!! Het tweede wat ze waarschijnlijk gaan vragen gaat zijn: en wat is de nummerplaat? .... euh ... geen idee ... een Amerikaanse?!
We besluiten dus om gewoon naar huis te gaan. De volgende morgen bel ik naar het secretariaat (Chris had me de woensdag laten weten dat ze 2 weken het veld zou ingaan en dus niet bereikbaar zou zijn) met de vraag of ze weten wat voor model Chris heeft en of ze haar nummerplaat kennen. Niet dus! Vanop het secretariaat bellen ze naar de parking-service, zij moeten de nummerplaat kennen, maar zoals gedacht mogen ze deze niet vrijgeven! In elk geval, de madam van de parking-service stelt voor dat zij naar de politie belt om navraag te doen naar waar de auto is weggesleept... Een half uur later krijg ik telefoon van diene madam: "eeuuhh, meneer, ik vrees dat ik slecht nieuws voor u heb, uw auto is niet weggesleept en is dus waarschijnlijk gestolen (!), in dit uitzonderlijke geval ga ik u dan toch maar de nummerplaat geven en ... dit is het nummer van de Staatspolitie , by the way het is een Dodge Caravan! U belt best hiernaar om uw auto als gestolen op te geven."
Ik probeer de eigenaars van de parking nog te bereiken om erachter te komen of zij een auto hebben laten wegslepen, maar ook zij weten van niets.
Zo gezegd zo gedaan bel ik dus naar de staatspolitie en doe mijn hele uitleg, ze geraken wat geïrriteerd doordat ik het nummer niet ken vanwaaruit ik bel (!) en dergelijke meer, maar uiteindelijk zeggen ze:" blijf thuis wachten, we sturen een politiewagen". Een klein half uurtje later komt er een politieauto aangestormd, de agent stapt uit en vraagt wat het probleem is (op een veilige afstand weliswaar, ik zou wel eens een wapen of zo kunnen hebben ...), ik leg hem alles uit en hij zegt: "tja, dat is eigenlijk een probleem tussen u en de eigenaars van de parking... maar geef me een half uurtje, ik ga terug naar het kantoor en probeer te weten te komen wat ik kan".
Drie en een halve minuut later staat hij terug voor de deur: "meneer, we hebben uw wagen gevonden"! Vol ongeloof vraag ik hem en? Waar is hij?
Meneer de agent terug:" awel, op de plaats waar u hem heeft achtergelaten!!"
Nog steeds vol ongeloof vraag ik hem of hij zeker is, hij zegt dat zijn collega er naast staat! Hij geeft me de nummerplaat en het moet dus wel waar zijn!
Ik vraag hem of ik een lift kan hebben en hij stemt in, ik moet wel mijn paspoort afgeven vanaf het moment dat ik instap, maar het blijkt een super sympathieke kerel te zijn en is zeer geïnteresseerd in hetgeen ik ben aan het doen, hij had parkwachter willen worden, maar helaas ...
We komen aan op de parking en ik zie een politiewagen staan voor Chris haren auto - die inderdaad nog steeds staat waar ik hem heb achtergelaten! Weliswaar achteruit geparkeerd!
Ik verontschuldig me wel twintig keer, en ze maken er geen probleem van, ik verplaats hem naar de parking waar ik wel mag parkeren en ga terug aan het werk ;-)
Hela Goemmie,
BeantwoordenVerwijderenlang geleden dat ik nog zooooo gelachen heb met een verhaal als dat van je parkeeravontuur. Het kan ook alleen maar jou overkomen (en ik kan het weten :-) ...)
Ik pik nu pas in op je blog. Via de blog van jan rector heb ik die van jou gevonden. Oef!
Vanf nu sta je bij mijn 'favorieten' en ga ik regelmatig eens piepen. Doe me een plezier: maak het jezelf niet te moeilijk en laat je voortaan rijden, poessie!
Heerlijk verhaal.
Goemmie, doe het goed daarachter en tot een van de volgende!
renaat, hanne, willem & fien
Dag Goemmie,
BeantwoordenVerwijderenJa, dat zijn zo van die verhalen die écht bij u passen :-). 'k zie het zo gebeuren. Het zal ongetwijfeld niet je laatste stunt geweest zijn, vrees ik :-).
Doe het goed daar en tot de volgende! Ben benieuwd naar uw volgend verhaal!
Groeten,
Tom (INBO)
jajaja, sos, como no me canso de decirte, "un personaje". Estas cosas solo te suceden a vos. Menos mal que no te presté "mi" Toyota Hilux en Argentina, jajaja.
BeantwoordenVerwijderenCuidate, amigo. Un abrazo grande.
Santi