Happy 2009!!

Jonas zijn Kerstoptreden met school

Blijf vooral kijken tot het einde .... Rueben zijn gastoptreden was super getimed!! (vanop mijn schouders ... let op al die hoofdjes die ineens onze richting uitdraaien!)

Een zalige kerst en al onze beste wensen voor 2009!

JonaSandeRueben, Kathleen en Geert

De eerste dagen in Storrs, USA

Omdat beelden zoveel meer zeggen dan woorden ...

Jonas's eerste schooldag in de USA

Zonder woorden ...

Eerste week oktober

Aangezien we er nog niet toe komen om iets te schrijven ... een aantal foto's zonder verdere commentaar ... in afwachting van wat meer tijd en energie.

Afscheidsdrink - trouwdrink - babbeldag

Zoals de meeste onder jullie allicht weten vertrekken wij op 21 augustus (ja ja, van 2008) voor een 5-tal jaar naar Amerika!
Wat een heel aantal minder onder jullie wellicht weten is dat we ondertussen ook getrouwd zijn, namelijk op 8/7/8 om 7 pm!!


In elk geval zal er op 16-17 augustus nog een mogelijkheid zijn om ons nen dikke knuffel te geven, gewoon nog eventjes snel bij te babbelen, ... of ons gewoon de huid vol te schelden ;-)
We hebben echter geen tijd en energie meer om nog iets groots te organiseren, of om nog persoonlijke bezoekjes te brengen, hoe graag we dit ook zouden willen :-(
Vandaar: drank zal aanwezig zijn, voor de rest zullen jullie zelf moeten zorgen... ttz als ge wilt zitten --> stoelen, als ge wilt eten -->eten (of geld om een fritje te gaan steken natuurlijk), als ge ons ne knuffel wilt geven --> jezelf, een glas wilt --> een gals (anders zal het een bekertje zijn ... wel zal er een grote barbecue (of meerdere) staan zodat indien gewenst jullie vlees (of iets anders uiteraard) daar op klaargestoomd kan worden.
ZEER BELANGRIJK: neem aub niets mee voor ons, we krijgen zowieso al niet alles mee dat we willen meenemen, wel mogen jullie (zeer graag zelfs) iets mee terug naar huis nemen, we gaan namelijk alle spulletjes die we niet gaan meenemen en niet stokkeren om later nog mee te nemen 'te koop' aanbieden, dit gaat van muizevallen over knuffels tot een VW golf variant sdi of zelfs een huurcontract voor ons huis :-)

Jullie zijn welkom vanaf 14 h beide dagen.

Hopelijk tot dan,

Geert, Kathleen en JonaSandeRueben

P.S.: ons adres in de VS
4A Zygmunt Drive
Storrs, CT 06268
USA
P.P.S.: We zijn ongetwijfeld enkele mensen vergeten en hebben niet iedereen zijn/haar/hun adres, dus als jullie nog aan iemand zouden denken .... laat de TAM TAM maar gaan! Iedereen is welkom.

Onze trouwdag

Jaja, het is zover, vandaag gaan we elkaar het ja-woord geven. Ik zal proberen een van de volgende dagen wat foto's te posten. Een afscheidsfeest volgt nog ergens vóór 21 augustus, onze vertrekdatum!

Mijn eerste half jaar in Bushlandia

De reden waarom ik zolang niks van me heb laten horen is dat al mijn tijd hier werd opgeslorpt door lessen, studeren, examens, labowerk, Zuid Amerikaanse cicadas uitsorteren, labellen, oppinnen, vleugels spreiden, genitalia naar buiten trekken, ... en een sociaal leven uitbouwen! ;-) Gelukkig heeft het studeren wat opgebracht, ik heb respectievelijk een A- en een B verdient op 'moleculaire systematiek' en op 'biostatistiek', een A is het meeste dat je kan krijgen.
Ik probeer een van de volgende wat meer uitleg te geven over wat ik hier nu eigenlijk ben aan het doen.

Ik zal nu eerst wat impressies en opgedane ervaringen neer schrijven.
Wat is mijn indruk na een half jaar tussen de Gringo's ... Well...
laat me het zo zeggen: de cliché's gaan zeker op voor een heel aantal van de mensen hier. Er lopen hier heel wat 'typische' Amerikanen rond. Studenten die niks anders doen dan drinkspelletjes uitvinden zoals beer pong (zie foto's)


Het idee achter dit is: je moet met een pingpongballetje gooien naar de bekerdriehoek tegenover je (meestal gevuld met verschrikkelijk bier zoals 'Corrs- of Bud Light' en als je in een beker gooit dan moet degene aan de andere kant van de tafel deze beker ad fundum leegdrinken.
Tot nu toe heb ik kunnen weerstaan aan dit verleidelijke spel!! ;-)
Iets anders dat me hier meer en meer opvalt is dat de 'typische' Amerikaan 97.000 keer 'you know' gebruikt in een zin... of je er nu iets van begrijpt of niet. En ... de grootste onnozelaars zeggen zelfs 'nice meeting you' ook al heb je hen de huid zitten volschelden de voorbije paar uren!!
Als je rood licht hebt mag je naar rechts afslaan door het rode licht (vandaar dat de rode lichten waarschijnlijk achter het kruispunt staan hier!?), een beetje raar in het begin, zeker als de mensen achter je beginnen te claxoneren en jij terug van je oren begint te maken omdat ze claxoneren en je je dan ineens realiseerd dat ze gelijk hebben!!
Grootwarenhuizen zijn hier 'groot' 't is te zeggen ze hebben een volledige rayon vol met 'ontbijtgranen', een rayon vol met pasta, een rayon vol met 'soft drinks', ... Fatsoenlijke yoghurt vinden daarentegen is een onbegonnen zaak, alles is met 99% reduced fat, 1% vet, ... echte goeie vette yoghurt is helaas niet te vinden!
Maar er zijn ook een heel aantal zaken waardoor ik aangenaam verrast ben geworden. Een hiervan is de gastvrijheid, ... Toen ik bijvoorbeeld aan het zoeken was voor een huis, voor een kleine drie weken rond Pasen, voor Kathleen, onze drie zonen, Ellen (onze babysit) en mij had ik een mailtje rondgestuurd met de vraag of er iemand een (betaalbaar) huis wist voor ons. Een paar dagen later spreekt een collega mij aan met het voorstel dat we bij hem kunnen logeren voor die period, klein detail deze collega heeft ook drie kindjes (ongeveer de leeftijd van onze kinderen) en woont niet echt groot. En … ik kende deze collega eigenlijk niet echt goed, een paar weken vooraleer Kathleen en de kindjes zouden aankomen werd ik uitgenodigd op een feest van de buren van deze collega, bleek dat mijn ‘probleem’ al de ronde had gedaan en ze hadden al een andere oplossing in petto. Er was een huis in de buurt dat leegstond, de bejaarde vrouw die er woonde was ziek gevallen en de zoon had haar in huis genomen om voor haar te zorgen (in Florida). De buren waren ondertussen al aan het proberen om in contact te geraken met de zoon in Florida, vertelden ze me op het burenfeest. Een week later krijg ik het bericht dat we in dat huis kunnen logeren zonder probleem! Eens Kathleen en de kindjes aan waren gekomen blijkt de dag nadien dat onze Rueben wijnpokken heeft en we dus niet zomaar overal kunnen opduiken. De dag voor Pasen brengen dan weer andere buren Paaseitjes voor de kindjes zodat we ze kunnen verstoppen, ze laten ons ook weten dat we voor paasdag geen eten moeten voorzien, weer andere buren hebben besloten dat ze mee zouden koken voor ons en eten zouden overbrengen voor ’s avonds.
Nog zoiets is als je een lift naar de luchthaven nodig hebt (toch een trip van 45 minuten enkel), hoef je enkel maar een mailtje rond te sturen en binnen de kortste keren krijg je een of meerdere aanbiedingen voor een lift.
Overal vind je op het moment trouwens aftelkalenders tot de aftrede van Bush, bumperstickers, digitale aftelklokken, … ze zijn hem echt wel beu! Ik ga proberen er zo eentje op de blog te plaatsen trouwens, zien hoever mijn technische kennis reikt ;-)
Bon, ik ga het hierbij laten voor vandaag, ik moet ‘boarden’ binnen 5 minuten, terug op weg naar Connecticut. Ik ben net een weekje in Miami geweest om al de Zuid- en Centraal Amerikaanse cicaden te identificeren die over de jaren heen gecollecteerd werden, inclusief degenen gecollecteerd in Argentina begin dit jaar(zie vorige posts). Ik zal proberen een van de volgende dagen (weken) een stukje neer te pennen over hetgeen ik nu eigenlijk aan het doen ben hier.
By the way … ik ga terug zijn in België op 3 juli en we vertrekken allemaal naar de VS de 21ste augustus.

Om af te sluiten een sfeerbeeld van Miami ;-)

Week 2 en 3 in Bushlandia (4 tot 17 februari)

Sorry allemaal voor het lange uitblijven van nieuws, maar ik ben druk bezig met vanalles en nog wat. Gaande van een auto en een huis zoeken om te kopen/huren, over een pintje pakken, naar de les gaan, klimmen, labels maken voor al de gecollecteerde beestjes (een paar duizend),... tot ... studeren voor mijn examen van statistiek. Woensdag heb ik mijn eerste examen in bijna 15 jaar (behalve als je het examen Spaans als examen beschouwt), het is geleden van de dag dat mijn oudste neefje Sam geboren werd!! Jaja Sam, zo lang al geleden.
Degenen onder jullie die me nog als 'student' hebben gekend zal het allicht niet verbazen dat dit studeren niet mijn sterkste punt is ;-) . Ik laat hier dan ook bloed zweet en tranen voor diene statistiek. Ik ben er trouwens achter gekomen dat het een cursus is voor mensen die zijn aan het specialiseren in statistiek. Soit, als ik de cursus ooit onder de knie krijg ga ik mijne statistiek wel kennen vermoed ik. Hetgeen waarvoor ik gewoon was op een knopje te duwen in programma's als 'Statistica' of 'S-Plus' moet ik nu zelf afleiden en berekenen. Zaken zoals de 'student t-test', de 'Wilcoxon-Mann-Whitney' of 'Kruskall-Wallis' zelf berekenen, dolle pret.

Na een tour van de omgeving die ik twee weekends geleden heb gekregen van het welkomst comité (bestaande uit 1 meisje van Brits Guyana, Tsitsi genaamd!), ken ik de omgeving toch al een klein beetje en begin ik zelfs al een idee te hebben waar de huizen ongeveer gelegen zijn die te huur of te koop zijn, ik weet nu ook waar ik terecht kan voor fatsoenlijk brood (naar US standaard), waar ik de beste kaas kan vinden, ... ze hebben hier zelfs mijn favoriete Guatemalteekse rum, en ik heb eindelijk muësli gevonden.
Vorige week kregen we een mailtje binnen van de rector waarop alle veiligheids voorschriften stonden voor de universiteit, dit naar aanleiding van de zoveelste schietpartij in een school. Heb 's avonds nog een geanimeerde discussie gehad over het vrij verkrijgbaar zijn van wapens voor zowat iedereen, straf! Deze zaken zijn nog veel absurder als je weet dat er op zondag geen alcohol mag verkocht worden, ook niet na 9 h 's avonds in de loop van de week trouwens. Dan krijg je zo van die surreële situaties dat je inkopen gaat doen om iets na negen en de frigo's waar het bier en de wijn staan zijn afgesloten met houten planken met een hangslot er op. Al de alcoholische dranken die niet in de frigo stonden zijn afgedekt met zo van die zwarte (vijver)matten. Ik had nog willen vragen of ze op zondag wapens mochten verkopen .... maar heb dit toch maar wijselijk niet gedaan.
Bon, ik ga hier moeten verder doen aan mijne statistiek, ik probeer deze week nog een update te geven.

Nog een tussendoortje: "Panda sneeze"

TO TOW OR NOT TO TOW ... that's the question

Mijn eerste stunt in de states...
Donderdag moest ik mijn ziekteverzekering en andere zaken in orde brengen dus nogal grote afstanden doen, Chris had ooit gezegd dat ik haar auto mocht nemen, vandaar dat ik haar auto gebruikte om deze dingen te doen. Tegen een uur of 3 kom ik aan op de unief en parkeer ik haar auto op een plaats waar ik denk dat ik mag parkeren!
's Avonds komt Iñigo (een Spanjaard van Madrid die ik vorig jaar heb leren kennen) vragen of ik zin heb om eentje mee te gaan drinken, zie ik wel zitten dus we zijn weg. Tegen een uur of negen verlaten we de zaak en wandelen terug richting labo, Iñigo gaat nog een beetje werken en ik ga naar de parking om naar huis te rijden.
Aangekomen op de parking begin ik te zoeken naar de auto van Chris, ik zie hem niet ... zoek nog eens heel de parking af, nog steeds niet ... ik denk dat ik zeker 10 keer heel de parking heb afgezocht: niks!
Ga terug naar het labo om te vragen of Iñigo me 'thuis' kan afzetten, hij vraagt wat er gebeurd is en ik vertel hem dat ik denk dat ze de auto hebben weggesleept (ben er ondertussen achter gekomen dat ik op een privé parking stond en dus niet op de universiteits parking!).
Zijn antwoord is: dat kan niet, ze gaan je niet wegslepen na een dag. We gaan samen terug naar de parking en zoeken nog eens een keer of 10 de parking af, niks te zien, ik ben er vast van overtuigt dat ik de auto gewoon vooruit geparkeerd heb! Na een half uur besluiten we dat het geen zin heeft om nog verder te zoeken, Iñigo stelt voor om naar de politie te gaan en het te melden. Ik vertel Iñigo dat ik dat niet zo een sterk plan vind aangezien het eerste dat ze gaan vragen gaat zijn: wat voor een auto is het ... en het enige dat ik daarop kan zeggen is: ik denk dat het een bruinachtige auto is, zo een Amerikaans model!!! Het tweede wat ze waarschijnlijk gaan vragen gaat zijn: en wat is de nummerplaat? .... euh ... geen idee ... een Amerikaanse?!
We besluiten dus om gewoon naar huis te gaan. De volgende morgen bel ik naar het secretariaat (Chris had me de woensdag laten weten dat ze 2 weken het veld zou ingaan en dus niet bereikbaar zou zijn) met de vraag of ze weten wat voor model Chris heeft en of ze haar nummerplaat kennen. Niet dus! Vanop het secretariaat bellen ze naar de parking-service, zij moeten de nummerplaat kennen, maar zoals gedacht mogen ze deze niet vrijgeven! In elk geval, de madam van de parking-service stelt voor dat zij naar de politie belt om navraag te doen naar waar de auto is weggesleept... Een half uur later krijg ik telefoon van diene madam: "eeuuhh, meneer, ik vrees dat ik slecht nieuws voor u heb, uw auto is niet weggesleept en is dus waarschijnlijk gestolen (!), in dit uitzonderlijke geval ga ik u dan toch maar de nummerplaat geven en ... dit is het nummer van de Staatspolitie , by the way het is een Dodge Caravan! U belt best hiernaar om uw auto als gestolen op te geven."
Ik probeer de eigenaars van de parking nog te bereiken om erachter te komen of zij een auto hebben laten wegslepen, maar ook zij weten van niets.
Zo gezegd zo gedaan bel ik dus naar de staatspolitie en doe mijn hele uitleg, ze geraken wat geïrriteerd doordat ik het nummer niet ken vanwaaruit ik bel (!) en dergelijke meer, maar uiteindelijk zeggen ze:" blijf thuis wachten, we sturen een politiewagen". Een klein half uurtje later komt er een politieauto aangestormd, de agent stapt uit en vraagt wat het probleem is (op een veilige afstand weliswaar, ik zou wel eens een wapen of zo kunnen hebben ...), ik leg hem alles uit en hij zegt: "tja, dat is eigenlijk een probleem tussen u en de eigenaars van de parking... maar geef me een half uurtje, ik ga terug naar het kantoor en probeer te weten te komen wat ik kan".
Drie en een halve minuut later staat hij terug voor de deur: "meneer, we hebben uw wagen gevonden"! Vol ongeloof vraag ik hem en? Waar is hij?
Meneer de agent terug:" awel, op de plaats waar u hem heeft achtergelaten!!"
Nog steeds vol ongeloof vraag ik hem of hij zeker is, hij zegt dat zijn collega er naast staat! Hij geeft me de nummerplaat en het moet dus wel waar zijn!
Ik vraag hem of ik een lift kan hebben en hij stemt in, ik moet wel mijn paspoort afgeven vanaf het moment dat ik instap, maar het blijkt een super sympathieke kerel te zijn en is zeer geïnteresseerd in hetgeen ik ben aan het doen, hij had parkwachter willen worden, maar helaas ...
We komen aan op de parking en ik zie een politiewagen staan voor Chris haren auto - die inderdaad nog steeds staat waar ik hem heb achtergelaten! Weliswaar achteruit geparkeerd!
Ik verontschuldig me wel twintig keer, en ze maken er geen probleem van, ik verplaats hem naar de parking waar ik wel mag parkeren en ga terug aan het werk ;-)

Eerste week in Bushlandia (28 jan - 3 feb)

Aangezien het ondertussen al het einde van mijn tweede week in de VS is en ik er voorlopig niet toe kom om het vervolgverslag voor Argentina af te maken ... heb ik besloten om maar zo snel mogelijk in de tegenwoordige tijd te beginnen schrijven. Wat een zin ... en dat met een grijze eekhoorn die hier een showtje komt geven op de balustrade, oeps ... hij is net naar onder getotterd!
Young June (een Koreaan die sinds een jaar hier op het labo werkt en nogal slecht Engels kan) is me komen afhalen op de luchthaven in Hartfort, een 40-tal minuutjes van Storrs, het universiteits stadje (dat eigenlijk Mansfield heet ...).
Van de luchthaven zijn we dan rechtstreeks naar het huis van Chris (mijn 'Major professor') gegaan, alwaar ik voorlopig op de logeerkamer kan/mag logeren. Chris is ongeveer de helft van het jaar in Nieuw Zeeland, de andere helft hier. Nu is ze dus in NZ, tot half maart denk ik. Vlug een doucheke gepakt en mijn tropenkleren ingewisseld voor dikke winterkleren. In Buenos Aires was het nog rond de 30 - 35 °C, bij landing in Connecticut was het -17 °C !!!

Grotere kaart weergeven

Daarna naar de unief gegaan om maar meteen zoveel mogelijk papierwerk gedaan te krijgen. Als Internationale student moet je hier immens veel papierwerk in orde brengen, iedere keer als ik het land verlaat moet ik trouwens om officiële toestemming vragen. Ik heb nu ook een studentenkaart, mijn ziekteverzekering is ondertussen in orde (goed hé vader!). Ik ben sleutels gaan halen voor de verschillende gebouwen waar ik mogelijk moet zijn, heb een digitale kaart om het alarm niet te laten afgaan als ik binnenga na 18 h, weet ook waar de sleutel ligt voor het geval het alarm toch afgaat (is me voorlopig nog maar 1 keer overkomen)!! Heb me ingeschreven voor de nodige lessen, ben handboeken voor de lessen gaan kopen, heb ondervonden waar ik wel en niet mag parkeren met de auto van Chris (zie 'to tow or not to tow'!), ... Heb deze week ook nog een aantal Fulgoridae opgespeld en opengespannen, hierdoor ook te weten gekomen hoe goed de Fulgoridae vangst al dan niet was, slechts 1 soort gevangen die al bekend was van Argentina, twee andere soorten die enkel bekend waren van Brazilië, nog twee anderen die enkel van Venezuela bekend waren en drie nieuwe soorten. Dus ondanks het kleine aantal soorten een zeer interessante vangst, ik ben benieuwd wat het resultaat voor de cicaden zal zijn, omdat ik nog maar net begin met cicaden is het op dit moment nog zeer moeilijk om te weten welk beest welke soort is en of er al dan niet nieuwe soorten gevangen werden.
Tot slot zal ik het huis van Chris en mijn voorlopige leefomgeving een beetje beschrijven... Het huis is een villa zoals wij zouden zeggen, een zeer grote living, een super goed ingerichte keuken, een kelder met een hele hoop houtbewerkingsmachines, een combiné met alles erop en eraan (de vader van Chris was meubelmaker), twee badkamers en vier slaapkamers (inclusief de logeerkamer).
[verdoeme ik hoor hier net op StuBru dat het een warmterecord is in den Bels, 17°C!!]
Rondom het huis is er een groot verhoogd terras met barbecue, de tuin is langs voor gras met een aantal bomen, langs achter een bos met een riviertje. Het huis ligt in een doodlopend straatje met een 7-tal huizen (lees: villa's). Ik kan naar de unief gaan met de bus, 5 minuutjes wandelen en dan nog vijf minuutjes bus, ben er echter nog niet achter wnneer de bus komt, dus doe meestal auto stop naar de unief, ben er gisteren wel achter gekomen dat het eigenlijk illegaal is, dit verklaart in elk geval waarom enkel Saoudi Arabi's, Chinezen, Costa Ricanen, ... - en nooit Noord Amerikanen - me hebben meegenomen!
Goed ik ga het hier voorlopig bij laten want ze komen mij dadelijk oppikken om een tour te doen om de omgeving te leren kennen en om huizen te gaan zoeken.

Een tussendoortje: "Mahna mahna tu tu pidudu"

Collecteren in Argentina (Nationaal park Chaco)

Na te zijn opgegeten door de muggen in Mburucuyá vertrekken we naar het nationale park Chaco in de gelijknamige provincie. De wegen zijn zeer goed tot aan het dorpje Capitán Solari (een paar km voor de ingang tot het park, vanaf daar is het bobbelig terrein, maar al bij al goed doenbaar. De camping is zeer mooi uitgebouwd, zeer ruim met op een aantal plaatsen een stenen barbecue, maar ... hetgeen we vooral dankbaar voor zijn is de "keuken" (zie foto) waar een frigo aanwezig is en een kookvuur, maar het belangrijkste is dat het volledig dichtgemaakt is met vliegengaas (lees: muggengaas) m.a.w. een oase temidden van de muggen. Van de frigo wordt in elk geval ook zeer dankbaar gebruik gemaakt, het is immers nog steeds meer dan 40 °C overdag en kurkdroog.

We beginnen onze tenten op te zetten, Tim zet twee lichtvallen op de camping en Jason en ik gaan een beetje het bos in om er nog twee extra op te zetten. We plaatsen ze de eerste avond een paar honderd meter achter een prachtige hangbrug (waar we eerst wat plezier op maken ;-) het kind in je mag niet te vlug sterven he ... ;-) ).

De eerste nacht - en zoals later zal blijken ook de volgende - in dit park is een onverwacht succes voor cicaden. We collecteren hier op drie dagen een 20-tal verschillende soorten, evenveel als op alle andere plaatsen van deze trip samen. Behalve cicaden zijn de lichtvallen vergeven van de sprinkhanen, letterlijk duizenden bedekken het ooit witte laken, helaas is er niemand van onze groep die hier op werkt.

Geen succes met Fulgoridae helaas, noch op de lichtvallen, noch na intens scannen van planten zowel overdag als 's nachts :-( De lichtvallen achter de hangbrug worden om half 3 stilgelegd omwille van teveel muggen en te weinig andere insecten.

Van de cicaden worden behalve de locatiegegevens en een paar poten in alcohol (voor genetisch onderzoek) ook geluidsopnamen genomen, t.t.z. van de mannetjes (bij cicaden maken enkel de mannetjes (veel) van hun oren ;-) )

Een andere manier van collecteren is de malaise val, je kan dit best vergelijken met een tent gemaakt van muskietengaas zonder vloer. Bedoeling is dat insecten tegen de wanden aanvliegen en dan naar omhoog kruipen en zo proberen te ontsnappen, helaas hangt er daar een fles met alcohol waarin ze terecht komen :-( . Een reuze model vind je hiernaast. Er is nog een sprankeltje hoop dat er Fulgoridae in deze flessen met alcohol zullen worden aangetroffen, maar dit zullen we pas binnen afzienbare tijd weten ...

Verder wil ik jullie nog een paar zeer mooie en/of leuke fotootjes meegeven:

1. een klein padje ...




2. Kiekeboe ...




3. vliegen seks !!!




4. een uitkomende cicade (de vleugels moeten nog opgepompt worden)




5. een bidsprinkhaan




6. Jason, Santiago en ikke net na onze verdwalingsact in Iguazú ... of was het net ervoor ???




7. Santiago, Jason en ik bij ons middagmaal, met een pintje ... in Colonia Elisa

Het afscheid van Jason en Tim en de aankomst van nog een paar Brazilianen volgt een van de volgende dagen ...

Collecteren in Argentina (Mburucuyá nationaal park)

Ik ga de draad terug oppakken bij ons vertrek vanuit Iguazú, de watervallen liggen (zoals Jan in z'n commentaar hierboven al duidelijk maakte ...) op de grens tussen Argentina, Brazil en Paraguay, het park is trouwens een UNESCO wereld erfgoed site.
Hier vertrekkende hebben we dan ook ineens het meest subtropische gedeelte van Argentina gehad, vanaf nu gaat het alleen nog maar droger en droger worden. Vanuit Iguazú, in de provincie Misiones is het een 600 km tot aan het nationaal park Mburucuyá, in de provincie Corrientes. De eerste 500 zijn op een redelijk goede weg, het enige probleem is dat de meeste tankstations geen diesel meer hebben ... net op tijd komen we bij het vijfde tankstation aan, bij wonder hebben ze nog diesel, we mogen echter maar 15 liter per auto tanken!! In elk geval genoeg om tot aan het park te geraken.
De laatste 60 km gaan over een zandweg, heerlijk om te rijden, maar de vraag is of de gewone auto hier zal doorgeraken (we zijn met twee 4x4's en één auto), achteraf bleek Jason veel ervaring te hebben met dit soort terrein, dus geen probleem voor de auto. Nog vooraleer we in het park aankomen zien we een aantal Capibara's (de grootste levende knaagdieren), knappe beesten.

In het park zelf zagen we verder nog twee soorten hertachtigen, Yacaré's (een lokale kaaiman-soort), Zorro de monte (savannevos) en immens veel vogels. Hetgeen voor mij in dit park het meest frappante was waren al de dieren die zo makkelijk waar te nemen waren, het leek wel of ze er waren uitgezet.

De hoofdparkwachter was net 4 nieuwe parkwachters aan het opleiden en was dus blij dat we daar waren zodat ze allemaal konden komen kijken naar onze collectes en zoveel uitleg konden krijgen als ze wilden. De eerste avond zijn Jason en ik met deze 'parkwachters' de lichtvallen gaan opzetten op een plaats die ons zeer veelbelovend leek... Het bleken een voor een zeer toffe en super geinteresseerde mensen te zijn, twee jongens en twee meisjes. Jason heeft zijn uiterste best gedaan om een uitleg te geven in het Spaans, ik heb mijn lach heel lang kunnen inhouden, maar op het einde lag ik toch te rollen over de grond. Ik weet het ... niet mooi, maar de situatie was echt wel zeer hilarisch, eens te meer hij zoveel moeite was aan het doen tegen een van de vier, een beeldschoon meiske, maar ze begreep geen woord van wat hij was aan het zeggen :-)

Na te zijn gaan eten en onze tenten in orde te hebben gebracht gingen we vol ongeduld kijken naar de lichtvallen ... het was een zware teleurstelling, zeer weinig variatie, en alle beestjes die aanwezig waren waren in 100-voud aanwezig! Geen Fulgoridae kunnen vinden hier, wel een vrij groot aantal cicaden (de groep waar ik mijn doctoraat op ga maken). De volgende dag gaan Jason, Santiago, Tim en ik op zoek naar brandstof, we vinden in het dorpje een lekker ijssalon ;-) ;-) en een goed restaurantje, maar ... geen brandstof, ook in de omliggende dorpen zou er geen aanwezig zijn. Om dit te controleren hebben we echter elektriciteit nodig, maar deze is ook uitgevallen ... Na anderhalf uurtje wachten komt toevallig iemand van het parkbestuur tanken of beter gezegd niet tanken (weet je nog ... geen stroom dus ook geen super, alhoewel deze wel nog aanwezig was, maar niet te pompen door geen stroom ....). Na wat te hebben gebabbeld en ons probleem te hebben uitgelegd komen ze op de proppen met ....inderdaad: diesel. Blijkt dat ze in het park altijd een reserve hebben, we moeten betalen in het tankstation en dan kunnen we bij de parkwachter diesel gaan halen. Geweldig, daar hebben we dus enen op gedronken.

We stellen opnieuw een aantal lichtvallen op maar wederom geen succes voor Fulgoridae, wel voor de cicaden. Op de lichtval net langs de camping wordt er wel een Fulgoridae gecollecteerd, JOEPIE ... wederom een nieuwe soort, helaas slechts 1 exemplaar.

De volgende dag ... op naar het volgende nationale park: Chaco ...

Tot een van de volgende dagen...

Collecteren in Argentina (Iguazú nationaal park)

Na het dus nogal chaotische vertrek en het afscheid van Kathleen en de kindjes op de luchthaven (dankjewel Liliane, Yveske en Isa), stap ik dus op het vliegtuig richting Argentina, eerst nog een tussenstop in Washington en dan naar Buenos Aires.
Na een uur of 23 kom ik dan uiteindelijk aan in Buenos Aires, een uurtje rijden tot aan het hotel en dan de andere deelnemers aan de "expeditie" leren kennen. Voor mijn doen waren het allemaal nogal droogstoppels vond ik, gelukkig was er een Argentijnse "gids" die met ons mee zou gaan: "Santiago". Achteraf bleek dat hij ook heel blij was dat ik er bij was, voor hem een opluchting dat hij niet continue Engels moest spreken en niet altijd (even) serieus moest zijn... ik kon ondertussen mijn Spaans wat bijwerken en ook af en toe wat lol hebben.
's Avonds laat zijn de twee laatste mensen erbij gekomen: Jason en Tim. Jason Cryan is een professor die op de fylogenie (evolutie van soorten naar andere soorten, zoiets als een stamboom, gebaseerd op de DNA van deze beesten) van Fulgoridae werkt en mij heel graag had aangenomen als doctoraatsstudent, helaas was de vereiste - van het Staatsmuseum in New York State - dat ik Amerikaans staatsburger moest zijn...
In elk geval de volgende dag vertrokken richting het Noorden (naar de warmte toe dus aangezien we in de Zuidelijke hemisfeer waren) op weg naar de Iguazu watervallen, ongelofelijk impressionant.
In het park aangekomen krijgen we slechts toelating om één tent op te zetten, aangezien er geen vrijwilligers zijn om te blijven, blijven Tim en ik gelukkig achter, de andere 11 biologen gaan naar een camping in het volgende dorp. Tim en ik genieten van de rust en stilte in het park en we zetten 4 lichtvallen op. In het algemeen waren er zeer weinig insecten aanwezig, we hebben het vermoeden dat er massaal gespoten wordt met insecticide om de muggen weg te houden voor de toeristen.
Rond middernacht tref ik dan toch de eerste Fulgoridae aan op de lichtval, en meteen een nieuwe soort, joepie!!
Rond 1 uur komen Jason en nog een aantal mensen van de camping kijken hoe we het stellen en vooral kijken wat er op de vallen is afgekomen.
Santiago, Jason en ik drinken een paar Cuba Libres en gaan dan in het woud op zoek naar Fulgoridae. Na een goed half uur stappen besluiten we om het pad te verlaten en gewoon het woud in te trekken, vijf minuutjes later hebben we prijs, een boom met een achttal beestjes er op. Jason en ik gaan volledig uit de bol en beginnen ze te vangen, nu volgt het "tricky" gedeelte ... bladeren proberen vast te krijgen van de gastheer (lees: boom). Ik begin dus vol goede moed in de boom te klimmen (diameter ong. 15 cm aan de basis), na een meter of 5-6 nog steeds geen zijtakken of bladeren te zien ... (klinkt dit bekent Yveske? dixit Frans Guyana!!) ondertussen beginnen Jason en Santiago harder en harder te roepen dat ik zot ben, maar ik ga door en na een meter of 4 meer slaag ik erin om een takje af te breken. Eens onder gekomen hoor ik van Jason dat Santiago uit volle macht de boom naar de andere kant - als waarnaar hij was aan het doorbuigen - probeerde te duwen om te vermijden dat hij omviel :-)
Door al het tumult waren we ineens het Noorden kwijt (lees: verloren gelopen), we proberen in een aantal richtingen om het pad terug te vinden maar slagen er niet in ... na een 20-tal minuten komen we een half uitgedroogd rivierbeddinkje tegen, ik herinner me plots dat het pad gekruist werd door een riviertje, we beginnen het stroomopwaarts te volgen en na nog eens tien minuten geraken we uiteindelijk terug op het pad.
De volgende nacht probeer ik opnieuw deze boom te traceren (ik had er met alcoolstift een kruis op gezet !!), maar helaas, niet meer terug te vinden... ik vind wel een andere boom - zelfde soort als de nacht voordien - met opnieuw dezelfde soort Fulgoridae erop, een 12-tal, ik collecteer er zes en laat de rest zitten om te zien wat ze de volgende dag doen.
's Morgens vooraleer we vertrekken ga ik met Jason nog eens vlug terug naar de boom om te kijken wat de Fulgoridae hebben gedaan, ze blijken een heel stuk hoger in de boom te zijn gekropen, zoals verwacht ...

Morgen meer...

Vóór mijn vertrek

Amerzanna peruana O'Brien 1988 - Bolivia, Cochabamba, Carrasco - Coll G. Goemans & Y. Maes

Kathleen had me al herhaalde malen verwittigd dat ze niet wilde dat alles nog op het laatste moment zou gedaan moeten worden...
En ... ze had uiteraard weer eens gelijk.
De laatste dagen voor mijn vertrek moest er nog zeer veel gedaan, ik wilde nog de laatste geleende Fulgoridae (zie foto's) specimens van de diverse Europese musea in mijn databank steken en labellen! Mijn valiezen moesten nog gepakt worden. Ik wilde mijne bureau nog opruimen en al zoveel mogelijk weggooien of classeren.
Kortom, tot en met de laatste nacht (laat) ben ik druk bezig geweest met zo veel mogelijk in orde te maken. Maar zoals altijd kwam ik net dat beetje tijd te kort. Vandaar dat Yves de bedenkelijke taak nu heeft om de resterende insecten naar het museum in Brussel te brengen. Daar zullen ze oftewel opgeslagen worden (mijn insectjes), teruggestuurd worden naar de desbetreffende musea (de geleende specimens) of doorgestuurd worden naar mij in de US (de nog verder te onderzoeken specimens van mijn en museum collecties).
Ik heb zelfs de tijd niet meer kunnen vrijmaken om een aantal vrienden en familie nog een laatste maal op te bellen om afscheid te nemen.
Daarom: sorry aan degenen die ik niet meer heb kunnen bellen en Katje: sorry voor de chaos die ik weer heb teweeg gebrachtdie laatste dagen/weken.

Dikke kussen

Villala canoi Goemans 2005 - Guatemala, Izabal, Cerro San Gil - Coll: G.Goemans